السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک عیلک منّی سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل و نهار و لا جعله الله اخر العهد منّی لزیارتکم
السلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین
در کتاب شاه شهیدان نوشته علی محمد بشارتی جلد اول صفحه 291 آمده است:
" توجه عزیزان را به یک فراز از زیارت عاشورا که حضرت بقیة الله همه روز به خواندن آن می پردازند، جلب می کنیم. چنانکه خود به هنگام تشرّف سید رشتی به حضورشان سه بار فرمودند:
عاشورا، عاشورا، عاشورا یعنی در خواندن زیارت عاشورا تعلل نکنید و دائم بخوانید همان زیارتی که حضرت باقر فرموده اند: خداوند صد هزار هزار درجه به خواننده زیارت عاشورا می دهد.علاوه بر آن مثل کسانی می شوند که در رکاب امام حسین شهید شده اند.
اللهمّ اجعلنی عندک وجیهاً بالحسین علیه السلام فی الدّنیا و الاخرة ...
پروردگارا مرا در دنیا و آخرت به خاطر امام حسین علیه السلام، آبرومند فرما.
در زیارت وارث حضرت بقیة الله الاعظم به شکل دیگری به ساحت امام حسین عرض ارادت می کنند. ایشان روبروی شهداء کربلا می ایستند و می گویند: السلام علیکم یا انصار ابیعبدالله بابی انتم و امّی ...
سلام بر سما ای یاران ابا عبدالله، پدر و مادرم فدای شما باد."
این هم شعری از آقای محمد علی مجاهدی (پروانه) :
روز عاشورا، به پای خم غنود
هر حریف باده پیمایی که بود
آستین افشان و پاکوبان و مست
شسته دست از غیر جانان هر چه هست
جمله از جام بلا صهبا زده
پرده های غیب را بالا زده
غیر ساقی، هیچ هشیاری نبود
جام، مالامال و میخواری نبود
آن خم لبریز، شد لبریز تر
و آتش عشق خدایی، تیزتر
و اندر آن خُُم، بادۀ ناب بلا
همچنان بر ما سوا می زد صلا
لیک منظورش به جز ساقی نبود
کز حریفان غیر او باقی نبود
ساقی، آن منظور صهبای بلا
زد دل خود را به دریای بلا
از خم، آن میخواره صهبانوش شد
رشگ اقیانوس، دریانوش شد!
کرد آن خم را، ز می ساقی تهی
وجه باقی، آن می باقی تهی
کان خم می، در خور مستی نبود
در خور میخواره هستی نبود!
گفت: کو جامی که تا آرم به دور؟
باده نوشی خوش بود تا خطّ جور
گر حریفی نیست، من آماده ام
گرچه خود مستی فزای باده ام!
ما همه فانی، ولی باقی یکی است
باده و میخواره و ساقی، یکی است
***
ای دل پر گفتـــگو! خامــــوش بــــاش
دم مزن اینجــا، سراپا گـــوش بــــاش
یـــاد آن خـــون خــــدایی می کـــنی
بـــاز مــــا را کـــربلایـــی می کـــنی!
باز می ترســـم جنـــونـــم گل کنــــد
باده در جــــوش آید و غـــلغــل کنـــد
عقــــل از خــــامی، مــرا زنجیر کـــن
چــــارۀ درد مــــرا، تـــدبیـــــر کــــــن
نیســــت امّـــا چــاره از تقدیر عشق
چیست یاران! جز جنون تدبیر عشق؟
بــــاز آهــــنگ جــــنون داریــم مـــــا
آتشـــــی در انـــدرون داریـــم مــــــا
در دل ما، شـور و حال و نینــواســت
وه چـه شــوری! کـربلا در کربلاسـت
تـــوشه ایـــن راه بـاشد تــرک ســـر
با من و دل همسفر شـو، همسفــر
***
قتـــــلگاه از نــــور، رشــــگ طــــور شـد
مصحــــــف فــــرش، آیه های نــور شــد
شــــــد حــــریم کبــریــــایی، قتلــــــگاه
آه از ایـــــن فـــــــرّ خــــدایــــــی، آه! آه!
جــــبرئیــــــل آورد پیغــــامــی ز دوســـت
تــــا به او گوید کـــه: حق مشتاق اوست
گفـــت بــــا خـــود کــاین حریم کبریاست
پس حسینی را که می جویم، کجاست؟
پاسخ آمد کاین گـــران جــانی ز چیست؟
دیــده وا کـــن تا ببینی دوســت کیست؟
نیســـت اینجــــا فـــــرق بیــــن مـــا و او
نــــک بیـــا پیغــــام مــــا بـــا مــــا بگــــو!
جــــبرئیل از این ســخن در شـــرم شــــد
پــــای تــــا ســــر شعلـــــه از آزرم شــــد
تــــا نــــسوزد، شــــهپر خـــود را گشـــود
پـــــر زنــــان مــــی گفــــت: ای رب ودود!
کرده ای مست از می آگاهـــی ام
روشــن ز اشــــراق ثـــارالّلهــی ام
جلوه ات، پروانه می سازد ز شـمع
می شود پروانه اینجا، شمع جـمع!
وارهـــــانیدی مــــرا از گـــمرهــــی
اللّهــــی و، جــــلوۀ ثاراللّهـــــــی؟!
***
جـــبرئیل از این نمــــط گــوید ســخن
بـــهر من دیــــگر چه مــاند؟ وای من!
هر چه خواهی باش، خاط خواه باش
بـــــندۀ درگــــاه ثـــــاراللّـــــه بــــاش
یا رب الحسین! بحق الحسین، اشف صدرالحسین، بظهور الحجّة
